De grote stad

'Scholen in de vier grote steden maken vaker melding van problematische scholieren dan overige steden. Kinderen in Utrecht en Zuid-Holland zorgen voor de meeste problemen. In Overijssel wonen de braafste scholieren.'

Als inwoner van een van de kleinste dorpjes van Nederland in Noord-Brabant maak je niet altijd even veel mee. Op mijn middelbare school van vroeger zaten heus wel eens wat relschoppers en ja er zijn zelfs twee leerlingen geschorst in de tijd dat ik daar nog rondliep. In mijn ogen was dit toendertijd schockerend. Twee hele leerlingen! Wow! Tot ik in de Telegraaf van woensdag vijf februari las dat er dit jaar wel 5300 jongeren tijdelijk zijn geschorst. Waarvan 596 leerlingen helemaal niet meer terug mochten komen.

Zoals het citaat hierboven al verklapt, kwam het overgrote deel van die leerlingen uit de grote steden. Toen ik dat las, dacht ik aan wat mijn familie mij altijd vertelde. Of ik wel zeker wist dat ik leraar wilde worden? Want wat nu als ik geen baan kon vinden hier in de buurt en ik een grote stad als Rotterdam moest gaan werken. Wilde ik dat dan wel? Kon ik dat wel aan? 

Mijn antwoord daarop was dan altijd dat ik dat niet zeker wist, dat ik daar achter zou moeten komen.

De leerling, de klas en de leraar

Hoe denk ik over de leerling, de klas en de leraar? Laten we maar bij het begin beginnen. Ik ben nooit zo'n fan geweest van  kleine kinderen. Baby's beginnen te huilen wanneer ik ze in mijn armen neem en peuters rennen voor me weg. Het was voor mij als kind dan ook al vroeg duidelijk dat ik geen baan in het onderwijs wilde. In tegenstelling tot al mijn vriendinnetjes, die juffrouw wilden worden, wilde ik tandartsassistente worden. Toen was ik nog jong en stond ik er nog niet bij stil dat je ook juffrouw kon worden op de middelbare school. Een school voor grotere kinderen, kinderen in de puberteit, die ik wel leuk vond om mee te werken. Kinderen met de leeftijd van 12 tot 16 vind ik reuze interessant. Ze zijn nog zo op zoek naar zichzelf. Wie ze nu eigenlijk zijn en waar ze wel en niet bij willen horen. Het is een tijd in hun leven vol drama, groei en nieuwe contacten. Wat dat nou zo interessant maakt? Dat geen enkele puber hetzelfde process doorgaat. De ene puber, en daar was ik er vroeger ook een van, is wel op zoek naar zichzelf, maar blijft een brave leerling. Zo'n leerling die nooit tegen de leraar ingaat, goede punten haalt en niet meedeed aan het keten van de andere leerlingen in de klas. De andere puber, en daar ken ik er ook genoeg van, is op zoek naar zichzelf en wordt rebels. De tijd van stoer doen om er bij te horen, breekt in hun geval aan. Iedere puber is anders.

Sommige mensen worden al gek als ze te maken hebben met een puberend kind. Laat staan wanneer je een klas voor je neus hebt zitten, bestaande uit zo'n 30 puberende jongeren. Phoe, wat dat al wel niet te weeg kan brengen. Er ontstaan vriendschappen in zo'n klas, liefdes, maar ook ruzies en pestgedrag. Want tja, iedereen wil er bij horen en niemand wil de zwakste schakel zijn. Zo'n wisselwerking tussen puberende jongeren, maakt het voor zowel de leerlingen zelf als voor de leraar soms een pittige situatie. Want bij stoer gedrag, hoort in de ogen van sommige jongeren ook tegen de leraar ingaan en hem of haar het leven zuur maken. Terwijl voor andere leerlingen de leraar of lerares een voorbeeld is en waar ze tegenop kijken. Dat pubers het leraren soms moeilijk willen maken, dat hoort er nu eenmaal bij. Er moet naar mijn mening echter wel een duidelijke scheidingslijn heersen tussen vervelend zijn maar respect tonen en vervelend zijn en absoluut geen respect tonen. Iets wat, sommige leerlingen van tegenwoordig, nog zouden mogen leren.

En dan de leraar. Ik geef nu mijn mening over de leerlingen en over de klas. Zo'n mening is compleet subjectief en natuurlijk denkt iedereen daar anders over. Zo denkt iedereen ook anders over leraren. Wat zij wel en niet goed doen en wat zij wel en niet zouden moeten en mogen doen. In mijn ogen moet een leraar iemand zijn die er op allerlei vlakken voor de leerlingen is. Hij moet ze kennis bij brengen over het vak, maar ook een sociale en opvoedende rol spelen in de relatie met de leerling. Hij of zij moet weten waar zijn grenzen liggen en tevens ook daar zijn voor de leerlingen, wanneer zij hem of haar nodig hebben. Het takenlijstje van de leraar van tegenwoordig is naar mijn idee dus hoog. Maar dat wordt ook van hem verwacht. Ouders bemoeien zich tegenwoordig steeds meer met het onderwijs en leveren kritiek daar waar het kan. Om het maar simpel te zeggen: je kan het eigenlijk nooit goed genoeg doen. Maar je best doen, dat kan je altijd.